CZYTANIA

lut 02, 2011

Jezusowa pochwała wiary uzdrowionego

Łukasz dostrzega w procesie wiary nie tylko jej dojrzewanie, ale również jej ocenę Żyda cudownie uzdrowionego, a dokonaną przez Jezusa w Łk 18,42 (por. Mk 10,52)[1].

Niewidomy pod Jerychem (Łk 18,42b). G. A. Evans w zwrocie „he pistis sou sesōken se Wiara twa uratowała cię” (w. 42b) wypowiedzianym przez Jezusa do niewidomego suponuje rozliczenie jego wiary. Taką wiarę prawdopodobnie Łukasz rozumiał nieco mniejszą niż wiara chrześcijańska[2]. G. A. Evans utrzymuje stanowisko wobec niewidomego, że w ustach Jezusa został on rozliczony z wiary, zaś zwrot „twoja wiara cię uratowała” odnosi do powszechnie stosowanego wyrażenia przez Łukasza

Zdaniem J. Gnilki te logia Jezusa, które można wykorzystać dla wyjaśnienia Jego cudotwórczej działalności są uderzająco niewielkie. Można dojść do wniosku, że jeśli w tej właśnie działalności Jezusa wiara występuje jako szczególne proprium Jezusa, to wobec tego należy przypuszczać, iż znajdzie ona jakiś swój wyraz, który poprowadzi nas dalej. Chodzi mu nie tylko o pochwałę wiary dla postawy chorych i ich przyjaciół wobec Niego, ale również o uczniostwo wiary i ukazanie jej wielkiej mocy (por. Mt 17,20; Łk 17,6). Dla J. Gnilki rzeczywista wiara jest wielka w swoich działaniach, ale tylko wtedy, gdy człowiek w wierze otwiera się przed Bogiem i stawia się do dyspozycji. I teraz Bóg może stać przez człowieka czynny tj. może zacząć przez niego działać[3].

Dla Kościoła Łukaszowego wiara niewidomego spod Jerycha stanowiła pewien wzór, zwłaszcza dla początkujących chrześcijan. Wystarczy mocno zaufać Jezusowi, aby On zadziałał przemienił człowieka do tego stopnia, który pozwala zostać Jego uczniem. Właśnie taką wiarę człowieka chwali Jezus, wiarą która przynosi zbawienie.

W opisach cudownych uzdrowień zaznacza się u Łukasza rozróżnienie podstawowego słowa pistis jako zdarzenia historycznego od jego interpretacji (od dołu). Przychodzący z prośbą o uzdrowienie do Jezusa nie mieli jeszcze wiary w znaczeniu chrześcijańskim, bowiem traktowali Jezusa jako Uzdrowiciela–Cudotwórcę, a zatem posiadali jedynie wielkie zaufanie, nadzieję do Jego mocy cudotwórczej. Działo się to z prostej przyczyny, a mianowicie dlatego że wówczas jeszcze nie było chrześcijaństwa. Dopiero po zmartwychwstaniu Pana pojęcie wiary krystalizowało się w toku pracy ewangelizacyjnej (por. Mk 16,20). Natomiast formuła „wiara twoja cię zbawiła” (Mt 9,22; Mk 5,34; 10,52; Łk 8,48; 17,19), wskazująca na motyw wiary jako przyczynę zbawienia, miałaby stanowić chrześcijańską interpretację uzdrawiającej działalności Jezusa. Wiara i zbawienie w Ewangeliach stała się świadectwem rozwijającej się chrześcijańskiej idei zbawienia[4].

Nie mniej jednak nie przeszkadza to wysunąć inną hipotezę interpretacji „od góry” wypowiadanych przez Jezusa słów „pistis” lub „pisteuō” w stosunku do proszących o uzdrowienie. Wymowa tych terminów wiary nie tyle przez Cudotwórcę, co przez samego Boga może oznaczać przecudowną miłość i miłosierdzie Zbawcy do człowieka. Takiego więc człowieka, który od chwili zwrócenia się z pełną ufnością i nadzieją do Pomazańca Bożego (np. używając tytułu „Syn Dawida”) lub samego Boga („Kyrios”) przyjmuje Jezus do siebie tak jakby był już pełnoprawnym chrześcijaninem. Postawa Jezusa nie robi tutaj żadnej różnicy wobec nawracających się do Niego pogan (np. setnik z Kafarnaum – Łk 7,1-10, por. Mt 8,5-13; trędowaty Samarytanin – Łk 17,11-19) czy Żydów (np. paralityk – Łk 5, 17-26, dwóch niewidomych – Mt 9,27-31; 20,29-34). Świadczy o tym formuła „twoja wiara cię zbawiła” oraz logion przedstawiający stan duchowego synostwa Abrahama skierowanego do poganina setnika z Kafarnaum „wielu przyjdzie ze Wschodu i Zachodu i zasiądą do stołu z Abrahamem…”(Mt 8,11) i pochylonej Żydówki „córka Abrahama” (Łk 13, 16)[5]. Byłaby to odpowiedź na pytanie dlaczego synoptycy, a wśród nich Łukasz, używają terminów „wiary” w stosunku do wierzących zamiast terminów „ufności”, „nadziei”.

Z powyższego wynika, że synoptyk Łukasz podkreśla dar uzdrowienia jako wzrost wiary chorych lub uczestników cudu. Albowiem nagromadzona w człowieku wiara, przynosząca jemu zbawcze owoce działalności Boga (uzdrowienie, przywrócenie człowieka społeczeństwu, pokój duchowy) oraz jego wielbienie Boga przenosi się jakby na uczestników cudu, którzy również odpowiadają wiarą na cudowny znak Boży.


[1] Zob. M. Czajkowski, Sens antropologiczny czy teologiczny synoptycznych cudów Jezusa? [w:] Warszawskie Studia Biblijne t. 1, pod red. J. Frankowskiego i B. Widły, Warszawa 1976, 73.

[2] Por. C. A. Evans, Luke (New International Biblical. Based on the New International Version, Vol. 3), Peabody 1990, 279. 282.

[3] Por. J. Gnilka, Jesus von Nazaret. Botschaft und Geschichte (Herders Theologischer Kommentar zum Neuen Testament, ed. A. Wikenhauser – A. Vöglte-R. Schnackenburg, Bd. III), Freiburg– Basel – Wien 1990, 133n.

[4] T. Hergesel, Jezus Cudotwórca, dz. cyt., 99n; por. S. Schulz, Wunder und Wunderverständnis bei Markus, in: Wunderfrage und Wunderglaube (ed. S. Schulz – R. Schnackenburg – Ch. Schütz), Aschaffenburg 1975, 27.

[5] Por. D. R. A. Hare, Matthew (Interpretation a Bible Commentary for Teaching and Preaching ed. J. L. Mays – P. D. Miller – P. J. Achtemeier}, Louisville 1990, 106; L. T. Johnson, The Gospel of Luke (Sacra Pagina Series, Vol. 3), Collegeville 1991, 134. 143n; C. S. Keener, A Commentary on the the Gospel of Matthew, Michigan – Cambridge 1999, 304; C. S. Mann, Mark. Introduction, Translation and Notes (The Anchor Bible Doubleday, Vol. 27), New York – London – Toronto –Sydney – Auckland 1986, 139-142; J. Schreiner, „Berufung und Erwählung Israels zum Heil der Völker”, Bibel und Leben 9(1968), 96. 110; L. Williamson, Mark (Interpretation a Bible Commentary for Teaching and Preaching ed. J. L. Mays – P. D. Miller – P. J. Achtemeier}, Louisville 1990, 21n. 112n.


Inne wpisy z danej kategorii: Czytania

Tagi:

RSSWpisy (0)

Trackback URL

Wpisz się




Jeśli chcesz pokazać zdjęcie, kliknij Gravatar.