RSSCzytania

Początki ruchu charyzmatycznego w Świecie

Podwalinami pod powstanie ruchu charyzmatycznego w Kościele katolickim były zapewne wydarzenia z życia Kościoła: papież Leon XIII dnia 1 stycznia 1901 r. intonuje Veni Creator na początek wieku, jak również wydaje szereg dokumentów o Duchu Świętym

Ruch charyzmatyczny w Polsce

W Polsce przyjmuje się za datę powstania Odnowy w Duchu Świętym rok 1975, choć są na ten temat podzielone zdania. Jest możliwe powstanie niektórych grup modlitewnych nieco wcześniej, ponieważ zazwyczaj księża wracający z zagranicznych spotkań z Odnową w Duchu Świętym do kraju, tworzyli wspólnoty ruchu charyzmatycznego w danej parafii, w której objęli działalność duszpasterską.

Ruch charyzmatyczny w Głogowie

Odnowa w Duchu Świętym istnieje w parafii Najświętszej Marii Panny Królowej Polski w Głogowie od 1983 r. i dopiero wyjazd kilku osób z Głogowa (Józef Wiatr, Halina Perłakowska, Robert Perłakowski, Lila Perłakowska i Krystyna Jarmolińska; zaś inicjatorem wyjazdu był Franciszek Chrobak, który sam nie mógł uczestniczyć w Kongresie) na I Kongres Odnowy w Duchu Świętym [...]

Charyzmaty od wieków w Kościele

Zjawisko charyzmatów w Kościele nigdy nie zanikło. Mieli je bowiem początkowo Apostołowie, ich uczniowie, a następnie skupiały się u świętych i wokół nich[1]. Jednakże nigdy (oczywiście poza czasami Nowego Testamentu) nie występowały tak masowo jak w XX wieku, a jedynie skupiały się wokół świętych Kościoła (św. Franciszka z Asyżu i innych).

Świadectwa ludzi przemienionych przez Ducha Świętego

W ruchu Odnowy w Duchu Świętym ważną rolą wiary dojrzałej są chrystocentryczne świadectwa ludzi, którzy w sposób cudowny lub prosty przeżyli doświadczenie zbliżenia się do Boga.

Słowna implikacja aktu wiary w opisach cudownych uzdrowień w Ewangelii synoptycznych

Słowny inwentarz terminów określający akt wiary znajduje się w opisie cudownego uzdrowienia niewidomego pod Jerychem w Łk 18,35-43 (por. Mk 10,46-52).

Lingwistyczne ujęcie procesu wiary

Synoptycy używają w swych dziełach rodzaju literackiego opisu cudu, którego struktura przypomina stosowane w ówczesnej literaturze żydowskiej i greckiej. Zakładają one trzy elementy: 1) wprowadzenie, czyli opis choroby, z zaznaczeniem, iż nikt dotychczas nie mógł chorego wyleczyć (Mk 5,2-5.25-26; 9,21-22), co miało uwydatnić wielkość następującego potem cudu; 2) przedstawienie cudownego zdarzenia za pomocą różnych czynności [...]

Wiara u podstaw procesu

Wiara jakoś zawsze uzależniona jest od motywu postawy człowieka wobec Boga, a więc czynnika wewnętrznego natury duchowej i psychiczno-fizjologicznej. Taki motyw świadomie skłania chorego lub świadków cudu do działania aż do osiągnięcia celu: uzdrowienie, wybawienie od grzechów.

Wydarzenie stojące u podstaw procesu

Proces wiary często rozpoczyna się u synoptyków pragnieniem i jego realizacją dojścia lub zwrócenia się ku Jezusowi uzdrawiającemu i zbawiającemu człowieka. Jest to kolejny etap zaraz po motywie wiary w tym procesie. Do tego etapu wiary należy nasz opis.

Dojrzewanie wiary

W procesie wiary etapem wyjściowym, jak go nazwiemy, jest etap dojrzewania wiary, który podkreśla dalszą czynność wiary osoby uzdrowionej przez Jezusa. Do tego etapu należy opis uzdrowienia niewidomego pod Jerychem w Łk 18,43.