CZYTANIA

lut 02, 2011

Początki ruchu charyzmatycznego w Świecie

Podwalinami pod powstanie ruchu charyzmatycznego w Kościele katolickim były zapewne wydarzenia z życia Kościoła: papież Leon XIII dnia 1 stycznia 1901 r. intonuje Veni Creator na początek wieku, jak również wydaje szereg dokumentów o Duchu Świętym (m.in. encyklikę Divinum illud munus – całkowicie poświęconą Duchowi Świętemu, 1897) oraz inicjuje doroczny obchód nowenny przed Zesłaniem Ducha Świętego w całym Kościele; w cieniu Leona XIII żyła błogosławiona Elena Guerra (+1914), która założyła Oblatae Sancti Spiritus, orędowała za odnową Kościoła, ekumenizmu duchowego i kultu Ducha Świętego, była pokorną inspiratorką wielu działań papieża a beatyfikowana została dopiero przez Jana XXIII; papież Jan XXIII modlił się w 1962 r. na rozpoczęcie Soboru Watykańskiego II tymi słowami: „Duchu Święty, odnów w naszych czasach Twoje cuda, jakoby w powtórnej Pięćdziesiątnicy…”; Podczas obrad Soboru w 1963 r. poważna dyskusja teologiczna dotyczyła charyzmatów a owocem jej było zamieszczenie w Konstytucji Dogmatycznej o Kościele Lumen Gentium (nr 12) zapisu o tym, że: Duch Święty nie tylko przez sakramenty i posługi uświęca i prowadzi Lud Boży oraz cnotami go przyozdabia, ale udzielając każdemu, jak chce (1 Kor 12,11) darów swoich, rozdziela między wiernych wszelakiego stanu także szczególne łaski [charyzmaty], (…) mające na celu odnowę i dalszą pożyteczną rozbudowę Kościoła (kardynał Leon J. Suenens, Y. Congar, K. Rahner)[1].

Początek powstania ruchu charyzmatycznego odnosi się do wiosny 1966 r. w Pittsburghu w stanie Pensylwania, na Uniwersytecie Duquesne, kiedy to dwaj świeccy profesorowie, zawiedzeni nikłymi rezultatami swoich wysiłków (zmartwieni, że nie potrafią głosić Ewangelii z mocą, z jaką czynili to pierwsi chrześcijanie), postanowili codziennie odmawiać za siebie hymn do Ducha Świętego z mszy świętej na dzień Zesłania Ducha Świętego: „Przybądź Duchu Święty, ześlij z nieba wzięty…”. Przeżyli oni odnowę swego wnętrza, a mianowicie spotkanie z żywym Chrystusem. Do nich dołączyło około 20 profesorów i świeckich studentów (a wśród nich: Patti Gallagher, Kevin i Dorothy Ranaghan, Ralph Martin, Gerry Rauch, Steve Clark), a niektórzy z nich otrzymali w darze od Ducha Świętego dar języków, inni dostali dar prorokowania, rozpoznawania duchów i inne[2].

Można by powiedzieć, iż początki ruchu charyzmatycznego sięgają 1967 r., który wywodzi się z okręgu Pittsburgha. Następnie ruch ten dotarł do innych stanów USA oraz do krajów angielskojęzycznych: Kanady, Wielkiej Brytanii, Irlandii, Australii, Nowej Zelandii. Kolejne kraje objęte ruchem charyzmatycznym to przede wszystkim te w Ameryce Łacińskiej (włącznie z Antylami i Zachodnimi Indiami) i kraje w Europie języka francuskiego (Francja, Belgia i Szwajcaria) oraz (wówczas) RFN, Hiszpania i Włochy. Zespoły modlitewne ruchu charyzmatycznego odnotowano od Wysp Hawajskich aż do Pakistanu (choć należą tam do rzadkości), w Tajwanie, Japonii, Korei Południowej, Filipinach i Indiach[3].

Coraz szerszy krąg zataczał pozytywne wypowiedzi biskupów katolickich na temat ruchu charyzmatycznego działającego w ich diecezji. W 1969 r. Komitet do spraw Doktryny, na wniosek Krajowej Konferencji Biskupów Katolickich (amerykańskich), dokonał formalnego studium tegoż ruchu. Wyciągnięto pozytywne wnioski z tych badań: ruch charyzmatyczny jest teologicznie zdrowy, ma silną biblijną podbudowę; zalecano, by nie hamować rozwoju, ale zezwalać na niego przy odpowiednim nadzorze pasterskim[4].

Jednak najważniejsza i pozytywna wypowiedź pod adresem ruchu charyzmatycznego, która miała miejsce na Międzynarodowej Konferencji Charyzmatycznej (16-19 maj 1975 r.) padła z ust samego papieża Pawła VI w Rzymie w formie trzech zasad, a które mają kierować rozpoznaniem: 1) Wszystko, cokolwiek jest sprzeczne z autentyczną doktryną wiary, nie pochodzi od Ducha; 2) wszystkie dary duchowe należy przyjmować z wdzięcznością; szczególnie należy pragnąć darów wyższych; 3) wszelkie dary są podporządkowane miłości, bo tylko ona sprawia, iż człowiek jest miły Bogu[5].

Najważniejsze w tymże ruchu charyzmatycznym była i jest nadal głęboka przemiana religijna uczestniczących w nich ludzi nazwana dzisiaj „odnową w Duchu Świętym”. Nie tylko nie oddalała ta przemiana ludzi od Kościoła katolickiego, ale dzięki przeżyciu odnowionej wiary stawali się oni lepszymi katolikami w dosłownym tego słowa znaczeniu. Korzystanie z Pisma Świętego pod natchnieniem i działaniem Ducha Świętego rozwijało głębokie poczucie obecności Boga i Jego skuteczne działania w życiu człowieka.

W Kościele katolickim za datę powstania ruchu Odnowy w Duchu Świętym przyjmuje się za datę październik 1973, a wydarzeniem rozpoczynającym tenże ruch była I Międzynarodowa Konferencja Liderów w Rzymie i spotkanie 13 liderów z papieżem Pawłem VI. Kolejne Międzynarodowe Konferencje Liderów odbywały się: II w Rzymie (maj 1975); III w Dublinie (czerwiec 1978); IV w Rzymie (maj 1981); V w Rzymie (maj 1984); VI w Rzymie (maj 1987); VII w Brnie (1990) [6]; (…) a ostatni, XXIV Kongres odbył się w dniach 21 – 24 lipca 2005 r. w Cachoeira Paulista w stanie Săo Paulo.

Z inicjatywy kardynała Léo Josepha Suenensa, w oparciu o kilku liderów z Word of God w Ann Arbor (Michigan), w Brukseli w 1976 r. powstała pierwsza organizacja międzynarodowa: Międzynarodowe Biuro Charyzmatyczne (ICO). Od 1981 roku biuro tej organizacji zostało przeniesione do pomieszczeń watykańskich. W 1984 r. zmieniono jego nazwę na Międzynarodowe Biuro Odnowy w Duchu Świętym w Rzymie (ICCRO – The International Catholic Charismatic Renewal Office). Opiekunem tego biura był kard. Léo J. Suenensa do roku 1984. Jan Paweł II przekazał ten obowiązek biskupowi Paulowi J. Cordesowi, Wiceprzewodniczącemu Papieskiej Rady ds. Świeckich. Następnie ICCRO przekształcone zostało w Międzynarodowe Służby Katolickiej Odnowy Charyzmatycznej – ICCRS – The International Catholic Charismatic Renewal Services, których statuty zostały zatwierdzone przez Papieską Radę ds. Świeckich 15 września 1993 r. Następcą bpa P. J. Cordesa został bp Stanisław Ryłko, sekretarz tejże Rady. Pierwszym dyrektorem biura ICO, ICCRO, ICCRS był od 1972 do 1978 roku Raplh Martin, a kolejno: od 1979 Tom Forrest; od 1981 r. Fio Mascarenhas; od 1985 r. Claude Lopez; od 1988 r. Ken Metz; od 1995 r. Nancy Kellar; od 1990 r. Charles Whitehead – prezydent, a następnie sam jako prezydent biura od 1997 r.; od 2000 r. Allan Panozza – prezydent. Od 1991 do 2001 r. członkami tego biura byli Polacy: M. Rey i ks. bp Bronisław Dembowski oraz obecnie jest od roku 2004 r. Dariusz Jeziorny[7].

Według danych z roku 2000 ruch charyzmatyczny przyniósł Kościołowi katolickiemu 119.910.000 nowych członków[8].

Z inicjatywy kardynała Léo Josepha Suenensa w Malines w Belgii powstawały dokumenty dotyczące działalności Odnowy w Duchu Świętym w latach 1979-1985. Wśród konsultantów teologicznych zaproszonych przez kard. Suenensa znaleźli się między innymi: Yves Congar i Joseph Ratzinger (kard. Prefekt Kongregacji Nauki i Wiary a obecnie papież Benedykt XVI). Każdy z pięciu dokumentów z Malines jest zatytułowany: I Dokument z Malines – Teologiczne i duszpasterskie wskazówki dotyczące Odnowy charyzmatycznej w Kościele katolickim; II Dokument z Malines – Ekumenizm a Odnowa charyzmatyczna; III Dokument z Malines – Odnowa w Duchu Świętym a służba człowiekowi; IV Dokument z Malines – Odnowa w Duchu Świętym i moce ciemności; V Dokument z Malines – Kult mojego Ja i moja wiara. Dokumenty z Malines określają teologiczne podstawy i pastoralne znaczenie Odnowy charyzmatycznej, ułatwiają jej zrozumienie i przestrzegają przed możliwymi wypaczeniami[9].

Ruch charyzmatyczny ma teraz podłoże teologiczne i ogromne poparcie ze strony Kościoła. Charyzmatyczni katolicy mogą teraz odkrywać swoją tożsamość na nowo.


[1] Odnowa w duchu Świętym. Wykład z teologii pastoralnej dla diakonów w MWSD w Lublinie, http://odnowa-zamosc.org/e-portal/index.php?option=com_content&view=article&id=49&Itemid=57 (30.03.2009).

[2] E. D. O’Connor, Ruch charyzmatyczny w Kościele katolickim, przeł. F. Żurowska, Warszawa 1984, s. 10-12; te same wydarzenia opisali K. i D. Ranaghan w Le Retour de l’Esprit, Paris 1972; por. Historia Odnowy w Duchu Świętym, http://odnowa.org.pl/beta/co-to-jest-odnowa-w-duchu-swietym;40,3,4,1.html (30.03.2009).

[3] E. D. O’Connor, Ruch charyzmatyczny w Kościele katolickim, s. 13-16.

[4] Raport przedłożony został biskupom amerykańskim w Waszyngtonie 14 listopada 1969 r. W czerwcu 1972 r. biskupi w Puerto Rico wydali podobne oświadczenie o „ruchu charyzmatycznej odnowie”. Raporty powstawały też po kilku latach i chociaż miały kilak zastrzeżeń, co do korzystania z darów Ducha Świętego i pewnych „ekscesów” również miały treść pozytywną.

[5] E. D. O’Connor, Ruch charyzmatyczny w Kościele katolickim, s. 17-23.

[6] b.a., 20-lecie Odnowy, List 7-9(1987), s. 3.

[7] ICCRS Council Member History, http://www.iccrs.org/about_iccrs/brief_history/history.htm (30.03.2009).

9 D. B. Barrett – T. M. Johnson, Status of Catholic Charismatic Renewal, AD 2000, http://www.iccrs.org/CCR%20worldwide.htm (30.03.2009).

[9] Dokumenty z Malines. Przyjdź Duchu Święty. Podstawowe dokumenty dotyczące Odnowy w Duchu Świętym w Kościele katolickim, pod red. L. J. Suenensa, przekł. W. Kustra – A. Kowalski – A. Liduchowska – A. Rozwadowska – T. Micewicz – A. Graboń, Kraków 1998, s. 5-8.


Inne wpisy z danej kategorii: Czytania

Tagi:

RSSWpisy (0)

Trackback URL

Wpisz się




Jeśli chcesz pokazać zdjęcie, kliknij Gravatar.