CZYTANIA

lut 02, 2011

Reakcja uczestników na cudowne wydarzenie

Ludzie często widząc znak Boży przeróżnie reagowali na niego. Najczęściej stawali się uczniami Chrystusa lub też On gromadził ich jako swój lud. Takie reakcje świadków cudu zamieszczają opisy synoptyków: tłumy nad Jeziorem Galilejskim (Mt 15,31); lud po uzdrowieniu głuchoniemego (Mk 7,37); tłum po uzdrowieniu paralityka (Łk 5,26); lud po uzdrowieniu pochylonej kobiety (13,17); lud po uzdrowieniu niewidomego spod Jerycha (Łk 18,43b).

Nas interesuje przykład Ludu po uzdrowieniu niewidomego spod Jerycha (Łk 18,43b). Novum Łukaszowe to przemieniający się tłum w lud Boży uwielbiający Boga „Kai pas ho laos idōn edōn ainon tō theō I cały lud zobaczywszy dał pochwałę Bogu” (w. 43b). Tutaj wyraźnie można zauważyć Łukaszowe ujęcie wzrostu wiary ludu Bożego w słowie, które oznacza: „chwałą”; „uwielbienie”. Oddanie tutaj chwały przez lud konsekwentnie skierowane jest w stronę Boga[1]. Słowo aineō F. Gryglewicz zestawia synonimicznie ze słowem doxazō, z tym, że to pierwsze odnosi się do tego, co Bóg otrzymuje z zewnątrz, a drugie do tego, kim On jest w swojej istocie. Obydwa te słowa wyrażają to same uznanie, jakie Bóg ma i jakie powinien mieć w coraz większej mierze od ludzi[2].

J. Nolland uważa, iż „rozpoznanie” oraz „chwalenie Boga” przez lud świadczy o obecności Jego w czynach Jezusa. Podkreśla on „chwalenie Boga” przez ludzi jako odpowiednik „chwalenia Boga” przez uzdrowionego. Tutaj Łukasz używa terminu „lud Boży” na określenie Żydów, który afirmuje działalność Jezusa w perspektywie nadejścia pasji[3].

A. Tronina dostrzega jak wielka przemiana ślepca spod Jerycha potrafiła wpłynąć na przemianę ludzi widzących znak Boży. Łukasz od pojęcia „ochlos tłum” (Łk 18,36) oznaczającego rzeszę ludzi zwykle otaczającą Jezusa, przechodzi do bogatego teologicznie pojęcia „laos lud”, który „idōn zobaczywszy” oddał „ainon pochwałę” Bogu (w. 43b). Takie przejście od anonimowego tłumu, który nie zna tajemnicy Jezusa, aż do przeradzającego się w lud Boży, tworzy zalążek Kościoła[4].

G. Schneider natomiast twierdzi, że zarówno uzdrowiony, jak i lud Boży okazują wdzięczność Jezusowi poprzez „chwalenie Boga” (por. 19,37n)[5].

Niewątpliwie rozpoznanie w Jezusie kogoś większego od proroka, „oddanie chwały Bogu” nie przez nic nie rozumujący tłum, ale przez lud, świadczyłoby o teofanii. Wiara uzdrowionego ze ślepoty człowieka niejako przeszła ogromną falą na tłum, który doświadczył wewnętrznej transformacji i stał się ludem Bożym, zalążkiem przyszłego Kościoła. Łukasz przepięknie ukazuję tę transformację ludzi. Wystarczy jeden cud uzdrowienia, jedna iskra, jeden człowiek uwielbiający Boga, by eksplodował cały tłum oddający chwałę Bogu. Widać zatem, że wiary nie tylko nie można zatrzymać dla siebie, ale również zdusić ją w sobie, ponieważ moc jej przy obecności Jezusa, wciąż narasta i szuka ujścia w działaniu pojedynczego człowieka lub rzeszy ludzi doświadczających cudu uzdrowienia.


[1] aineō, in: Exegetical Dictionary of the New Tetsament, Vol. 1, ed. H. Balz – G. Schneider, Michigan1990³, 39n; ainos, in: A Greek-English Lexicon on the New Testament and Other Early Christian Literature, 27; H. Schultz, aineō, in. Theologisches Begriffslexikon zum Neuen Testament B. I, ed. L. Coenen, E. Beyreuther und H. Bietehard, Wuppertal 1967, 171n.

[2] F. Gryglewicz, Studia z teologii św. Łukasza, Poznań-Warszawa-Lublin 1973, 14.

[3] J. Nolland, Luke (Word Biblical Commentary Vol. 35 C, ed. D. A. Hubbard – G. W. Barker,), Dallas 1993, 901n.

[4] A. Tronina, Panie, abym przejrzał! 125. 128.

[5] G. Schneider, Das Evangelium nach Lukas (Ökumenischer Taschenbuchkommentar zum Neuen Testament B. 3,2 ed. E. Gräßer – K. Kertelge), Würzburg 1977, 375.


Inne wpisy z danej kategorii: Czytania

Tagi:

RSSWpisy (0)

Trackback URL

Wpisz się




Jeśli chcesz pokazać zdjęcie, kliknij Gravatar.