RSSWszystkie Wpisy otagowane: "Cudowne uzdrowienia"

Ruch charyzmatyczny w Polsce

W Polsce przyjmuje się za datę powstania Odnowy w Duchu Świętym rok 1975, choć są na ten temat podzielone zdania. Jest możliwe powstanie niektórych grup modlitewnych nieco wcześniej, ponieważ zazwyczaj księża wracający z zagranicznych spotkań z Odnową w Duchu Świętym do kraju, tworzyli wspólnoty ruchu charyzmatycznego w danej parafii, w której objęli działalność duszpasterską.

Charyzmaty od wieków w Kościele

Zjawisko charyzmatów w Kościele nigdy nie zanikło. Mieli je bowiem początkowo Apostołowie, ich uczniowie, a następnie skupiały się u świętych i wokół nich[1]. Jednakże nigdy (oczywiście poza czasami Nowego Testamentu) nie występowały tak masowo jak w XX wieku, a jedynie skupiały się wokół świętych Kościoła (św. Franciszka z Asyżu i innych).

Słowna implikacja aktu wiary w opisach cudownych uzdrowień w Ewangelii synoptycznych

Słowny inwentarz terminów określający akt wiary znajduje się w opisie cudownego uzdrowienia niewidomego pod Jerychem w Łk 18,35-43 (por. Mk 10,46-52).

Jezusowa pochwała wiary uzdrowionego

Łukasz dostrzega w procesie wiary nie tylko jej dojrzewanie, ale również jej ocenę Żyda cudownie uzdrowionego, a dokonaną przez Jezusa w Łk 18,42

Reakcja uczestników na cudowne wydarzenie

Ludzie często widząc znak Boży przeróżnie reagowali na niego. Najczęściej stawali się uczniami Chrystusa lub też On gromadził ich jako swój lud. Takie reakcje świadków cudu zamieszczają opisy synoptyków: tłumy nad Jeziorem Galilejskim

Wstęp do problematyki procesu wiary

Tytuł niniejszego artykułu domaga się pewnych wyjaśnień z racji wieloaspektowego terminu „proces”[1]. Proces bowiem jest użyty nie tylko w języku prawniczym czy filozoficznym, ale również w innych dziedzinach i przejawach życia ludzkiego. Chciałoby się go wyjaśnić za pomocą prostej: od – do, nie koniecznie w porządku ściśle określonym albo też podkreślić cel bliżej określony[2].