Apokalipsa św. Jana, rozdział 5
Gdy Jan płakał, baranek, który zabit jest, otworzył księgi siedmią pieczęciami zamknione, któremu chwałę dali starcowie z wielkością Aniołów niezliczonych.
Stuknij werset: zaznacz, notatka, udostępnij
1I widziałem w prawej ręce siedzącego na stolicy księgi napisane wewnątrz i zewnątrz, zapieczętowane siedmią pieczęci. 2I widziałem Anioła mocnego, głosem wielkim obwoływającego: Kto jest godzien otworzyć księgi i rozwiązać pieczęci ich? 3A żaden nie mógł ani w niebie, ani na ziemi, ani pod ziemią otworzyć ksiąg, ani na nie patrzyć. 4A jam wielce płakał, iż żaden nie był nalezion godny otworzyć księgi, ani na nie patrzyć. 5A jeden ze starszych rzekł mi: Nie płacz! oto zwyciężył lew z pokolenia Judowego, korzeń Dawidów, aby otworzył księgi i rozwiązał siedm ich pieczęci. 6I widziałem, a oto w pośród stolice i czworga zwierząt i w pośrodku starszych, Baranek stojący jako zabity, mający siedm rogów i oczy siedm, które są siedm duchów Bożych, posłanych na wszystką ziemię. 7I przyszedł, i wziął księgi z prawice siedzącego na stolicy. 8A gdy otworzył księgi, czworo zwierząt i czterej a dwadzieścia starsi upadli przed Barankiem, mający każdy cytry i czasze złote pełne wonności, które są modlitwy świętych. 9I śpiewali nową pieśń, mówiąc: Godzieneś jest, Panie! wziąć księgi i otworzyć pieczęci ich, iżeś jest zabit, i odkupiłeś nas Bogu przez krew twoję ze wszelakiego pokolenia i języka i ludu i narodu: 10I uczyniłeś nas Bogu naszemu królestwem i kapłanami, i będziemy królować na ziemi. 11I widziałem i słyszałem głos wielu Aniołów około stolice i zwierząt i starszych, a była liczba ich tysiące tysiąców,1 12Mówiących głosem wielkim: Godzien jest Baranek, który jest zabity, wziąć moc i bóstwo i mądrość i siłę i cześć i chwałę i błogosławieństwo. 13A wszelkie stworzenie, które jest na niebie i na ziemi i pod ziemią, i co w morzu jest, i co w nich wszystkie słyszałem mówiące: Siedzącemu na stolicy i Barankowi błogosławieństwo i cześć i chwała i moc na wieki wieków. 14A czworo zwierząt mówiło: Amen. A dwadzieścia i czterej starsi upadli na oblicze swoje i kłaniali się żywiącemu na wieki wieków.
Przypisy i odnośniki (1)
- Ap 5, 11 — Dan. 7, 10.