Księga Ozeasza, rozdział 12
Opisuje pomstę Izraelowi, wspomina dobrodziejstwa Pańskie, które czynił Jakóbowi, wzywanie ludu przez proroki, a gani bałwochwalstwo w Galaad.
Stuknij werset: zaznacz, notatka, udostępnij
1Ephraim pasie wiatr, chodzi za gorącem, cały dzień kłamstwo i spustoszenie mnoży; a przymierze z Assyryjczykami stanowił i oliwę do Egiptu woził. 2A tak prawo Pańskie z Juda, i nawiedzenie nad Jakóbem według dróg jego, i według wynalazków jego odda mu. 3W żywocie podchwycił brata swego, a mocą swą zdarzyło mu się z Aniołem.1 4I przemógł Anioła i był posilon, płakał i prosił go: w Bethelu znalazł go, a tam mówił z nami. 5A Pan, Bóg zastępów, Pan pamiątka jego. 6A ty nawrócisz się do Bóga twego, miłosierdzia i sądu przestrzegaj a miej nadzieję w Bogu twoim zawżdy. 7Chanaan, w ręce jego szala zdradliwa, potwarz umiłował. 8I rzekł Ephraim: Wszakżem się zbogacił, nalazłem bałwan sobie, wszystkie prace moje nie najdą mi nieprawości, którąm zgrzeszył. 9A Ja Pan, Bóg twój, z ziemie Egipskiej, jeszcze cię posadzę w namieciech jako za dni uroczystego święta. 10I mówiłem do proroków, Jam też widzenie rozmnożył i w ręce proroków jestem przypodoban. 11Jezli Galaad bałwan, tedyć próżno byli w Galgalu woły ofiarujący; bo i ołtarze ich jako stogi na zagoniech polnych. 12Uciekł Jakób do krainy Syryjskiej, i służył Izrael dla żony i dla żony strzegł.2 13A przez proroka wywiódł Pan Izraela z Egiptu, i przez proroka zachowan jest.3 14Ku gniewu mię pobudził Ephraim gorzkościami swemi, a krew jego przyjdzie nań, i zhańbienie swoje odda mu Pan jego.