Psalm 141
Upomina, abyśmy się w utrapieniu i w uściskach naszych ku panu uciekali; bo on nas gotów wyswobodzić.
Stuknij werset: zaznacz, notatka, udostępnij
1Wyrozumienia Dawidowi, gdy był w jaskini, modlitwa.1 2Głosem moim wołałem do Pana: głosem moim modliłem się Panu. 3Wylewam przed oblicznością jego prośbę moję: a utrapienie moje przed nim opowiadam. 4Gdy we mnie duch mój ustawał, a tyś znał ścieżki moje: na tej drodze, którąm chodził, zakryli sidło na mię. 5Oglądałem się na prawą stronę: a baczyłem, i nie był, ktoby mię poznał: zginęła mi ucieczka: a nie jest, ktoby się pytał o duszy mojej. 6Wołałem k tobie, Panie, rzekłem: Tyś jest nadzieja moja, cząstka moja w ziemi żywiących. 7Wysłuchaj prośbę moję; bomci uniżony bardzo, wybaw mię od prześladowców moich; boć się zmocnili nademną. 8Wywiedź z ciemnice duszę moję, ku wyznawaniu imieniowi twemu: na mnie czekają sprawiedliwi, aż mi nagrodzisz.
Przypisy i odnośniki (1)
- Ps 141, 1 — 1. Król. 24.