Psalm 20
Oznajmia Prorok, jako Bóg Ojciec miał ukoronować Pana Jezu Chrysta, syna swego, jako się też miał mścić nad nieprzyjacioły jego.
1Na koniec, Psalm Dawidowi. 2Panie, w mocy twojej rozweseli się król: a w zbawieniu twojem rozraduje się wielce. 3Żądanie serca jego dałeś mu: a w woli ust jego nie omyliłeś go. 4Boś go uprzedził błogosławieństwy słodkości: włożyłeś na głowę jego koronę z kamienia drogiego. 5Żywota prosił u ciebie: i dałeś mu przedłużenie dni na wieki, i na wieki wieków. 6Wielka jest chwała jego w zbawieniu twojem: sławę i wielką ozdobę nań włożysz. 7Albowiem dasz go na błogosławieństwo na wieki wieków: rozweselisz go w radości obliczem twojem. 8Bo król nadzieję ma w Panu: a w miłosierdziu Najwyższego nie będzie poruszony. 9Niech znajdą rękę twoję wszyscy nieprzyjaciele twoi: prawica twa niech najdzie wszystkie, którzy cię w nienawiści mają. 10Położysz je jako piec ognisty czasu twarzy twojej: Pan w gniewie swoim zatrwoży je, i pożre je ogień. 11Owoc ich z ziemie wygubisz: a nasienie ich z synów ludzkich. 12Albowiem obrócili na cię złości: myślili rady, których utwierdzić nie mogli. 13Albowiem obrócisz je w tył: w ostatkach twoich przygotujesz twarzy ich. 14Podnieś się, Panie, w mocy twojej: będziem śpiewać i wysławiać możności twoje.