Mądrość Syracha, rozdział 20
O karaniu, o milczeniu, o wielomowności, o datku, o wsiątku, o kłamstwie, o mądrości skrytej.
1Jako lepiej jest skarae, nio źli się gniewać, a wyznawającemu z prośbą nie przekazać. 2Zapalczy wość trzebieńca zgwałci pannę: tak który przez gwałt odprawuje sąd niesprawiedliwy. 3O jako dobra rzecz jest, gdy skarany pokazuje żal? bo tak ujdziesz grzechu dobrowolnego. 4Jest milczący który naj duje się mądrym: i jest obrzydły który płochy jest ku mówieniu. 5jest milczący i nie ma rozumu do mówienia: 6A jest milczący który wie czas przystojny. 7Człowiek mądry będzie milczał aż do czasu słusznego: ale wszeteczny i głupi nie będą patrzać czasu. 8Kto wiele słów używa, obrazi duszę swoję: a kto sobie moc przywłaseza niesłusznie, będzie w nienawiści. 9jest powodzenie we złych rzeczach mężowi niekarnemu: a jest nalezienie ku szkodzie. 10Test datek który nie jest pożyteczny: a jest datek którego dwojaka nagroda. 11Jest dla chwały umniejszenie, i jest który podniesie głowę z uniżenia. 12jest co wiele za mało kupule, a siedmiorako je wracający. 13Mądry w słowiech czyni samego siebie przyjemnym: a wdzięczności głupich wylane będą. 14Datek od głupiego nie będzieć pożyteczny: abowiem oczy jego siedmiorakie są. 15Da mało, a wieleć wymówi: a otworzenie ust jego jest zapalenie: 16Dziś pożyczy kto, a jutro się upomina: obrzydły jest człowiek takowy. 17Głupi nie będzie miał przyjaciela, i nie będzie łaska dobram jego, 18Bo którzy jedzą chleb jego, fałszywy język mają: jako wiele kroć a jako wiele ich będą się śmiać z niego? 19Bo ani tym co miał mieć, dobrze szafuje, także i tym cz.c go mieć nie miał. 20Upad fałszywego języka jako gdy kto na tło spadnie: tak złośników upadek prędko przydzie. 21Człowiek niewdzięczny jako bajka próżna w uściech nieuków ustawiczna będzie. 22Z ust głupiego nie jest przyjemna przypowieść: bo jej nie powiada czasu swego. 23Jest który nie może dla niedostatku grzeszyć, a w swym upokojeniu będzie pobudzan. 24jest co dla wstydu utraci duszę swoję, i dla nieopatrznej osoby straci ją: a folgując cudzej osobie, straci sam siebie. 25Jest który dla wstydu obiecuje przyjacielowi, a nabył go sobie nieprzyjacielem darmo. 26Zelżywość barzo zła w człowiecze kłamstwo, a wuściech nieumiejętnych będzie ustawiczne. 27Lepszy złodziej niż mąż ustawicznie kłamający: a oba odziedziczą zatracenie. 28Obyczaje ludzi kłamliwych są bezecne, a sromota ich jest nimi bez przestanku. 29Mądry słowy swemi pokaże sam siebie, a człowiek rostropny spodoba się panóm. 30Kto sprawuje ziemię swoję wyniesie wysoko bróg zboża: a kto czyni sprawiedliwość, ten powyższon będzie: a kto się podoba panóm, ujdzie nieprawości. 31Dary i upominki zaślepiają oczy sędzióm: a jako niemy w uściech zawściąga karania ich.1 32Mądrość zatajona a skarb nieniewidziany, co za pożytek z obójga? 33Lepszy jest który tai głupstwo swe, niż człowiek który kryje mądrość swoję.
Przypisy i odnośniki (1)
- Syr 20, 31 — Exod. 23. 8. Deut. 16. 19.