Księga Tobiasza, rozdział 14
Lata, i śmierć Tobiaszowa, proroctwo o zapadnieniu Niniwe, syn jego do ojca żony swej nawrócił się, tamże umarł.
Stuknij werset: zaznacz, notatka, udostępnij
1I skończyły się mowy Tobiaszowe. A Tobiasz po oświeceniu swoim żył czterdzieści i dwie, lecie i widział syny wnuków swoich. 2Wypełniwszy tedy sto dwie lecie, pogrzebion jest uczciwie Niniwie. 3Pięćdziesiąt bowiem i sześć lat mając, wzrok stracił: a w sześcidziesiąt lat zaś wziął. 4A ostatek żywota jego był w weselu, i z dobrym pomnożeniem bojaźni Bożej postępował w pokoju. 5A w godzinę śmierci swej przyzwał do siebie Tobiasza syna swego, i siedm młodzieńców synów jego wnuków swoich, i rzekł im: 6Blisko będzie zginienie Niniwe: bo nie upadło słowo Pańskie: a bracia naszy którzy są rozprószeni z ziemie Izraelskiej, wrócą się do niej:1 7I wszytka pusta ziemia jej napełni się, a dóm Boży który w niej spalono, zasię zbudowany będzie: i tam się wrócą wszyscy którzy się Boga boją: 8I opusczą pogani bałwany swoje, i przydą do Jeruzalem, i będą w nim mieszkać, 9I będą się w nim weselić wszyscy Królowie ziemie, kłaniając się Królowi Izraelskiemu. 10Słuchajcie tedy synowie moi ojca waszego: Służcie Panu w prawdzie, a starajcie się żebyście to czynili co mu się podoba: 11I synóm waszym przykażcie, aby czynili sprawiedliwości i jałmużny: żeby pamiętali na Boga, i błogosławili go na każdy czas w prawdzie, i ze wszytkiej siły swojej. 12Teraz tedy synowio słuchajcie mię, a nie mieszkajcie tu: ale któregokolwiek dnia pogrzebiecie matkę waszę w jednym grobie podle mnie, odtąd uprostujcie kroki wasze, abyście wyszli ztąd: 13Bo widzę iż nieprawość jego uczyni mu koniec. 14I stało się po śmierci matki swej, Tobiasz wyszedł z Niniwe z żoną swą, i z synami, i z synami synów, i wrócił się do świekrów swoich. 15I nalazł je zdrowo w starości dobrej: i miał pieczą o nich, i on zawarł oczy ich: i on wziął wszytko dziedzictwo domu Raguelowego: i oglądał piąte pokolenie, syny synów swoich. 16A wypełniwszy dziewięćdziesiąt dziewięć lat w bojaźni Pańskiej, z weselem go pogrzebli. 17A wszytek ród jego, i wszytko pokolenie jego trwało w świętym żywocie i w świętym obcowaniu, tak iż byli przyjemni, tak Bogu jako i ludziom, i wszytkim mieszkającym na ziemi.
Przypisy i odnośniki (1)
- Tb 14, 6 — 1. Ezdr. 3. 8.