Wiara nastolatka: jak rozmawiać z młodzieżą o Bogu?
Bunt, pytania, odchodzenie od Kościoła. Jak towarzyszyć nastolatkowi w poszukiwaniu wiary?

Okres dorastania to czas pytań, buntu i szukania własnej drogi — także w sprawach wiary. Wielu rodziców martwi się, gdy nastolatek przestaje chodzić do kościoła lub kwestionuje to, w co wierzyli. To trudne, ale nie musi oznaczać końca jego wiary.
Pytania to dobry znak
Gdy nastolatek pyta „po co mi Kościół?” czy „skąd wiem, że Bóg istnieje?”, szuka odpowiedzi. Lepiej, by pytał, niż był obojętny. Nie zbywaj pytań i nie oburzaj się — przyjmij je poważnie.
Słuchaj więcej, niż mówisz
Nastolatki nie lubią kazań. Zapytaj, co myślą, co ich niepokoi, co widzą w Kościele dobrego, a co złego. Nie musisz znać wszystkich odpowiedzi — możesz powiedzieć: „Nie wiem, poszukajmy razem”.
Twoja autentyczność
Młodzi szybko wyczuwają fałsz. Jeśli rodzic deklaruje wiarę, a żyje inaczej, trudno oczekiwać, że dziecko uwierzy. Pokaż, że wiara pomaga ci w życiu, także w trudnościach. Przyznaj się do własnych zmagań.
Wspólnota rówieśników
Dla nastolatków bardzo ważni są rówieśnicy. Warto zachęcić do udziału we wspólnocie młodzieżowej, oazie, scholi, duszpasterstwie, rekolekcjach dla młodych, Światowych Dniach Młodzieży. Tam mogą zobaczyć, że wiara nie jest „sprawą starszych”.
Wolność
Nie da się nikogo zmusić do wiary. Można jednak stawiać rozsądne wymagania (np. udział w niedzielnej Mszy w okresie, gdy dziecko mieszka z rodzicami) i jednocześnie szanować jego sumienie.
Modlitwa
Módl się za swoje dziecko — codziennie, cierpliwie. Św. Monika przez lata modliła się o nawrócenie syna, który został św. Augustynem.
Kategorie: Rodzina i wychowanie