Przebaczenie: jak przebaczyć, gdy bardzo boli?

W modlitwie „Ojcze nasz” mówimy: „Odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom”. To jedno z najtrudniejszych zdań w życiu chrześcijanina, zwłaszcza gdy krzywda jest głęboka.

Czym nie jest przebaczenie?

To nie zapomnienie — rany mogą boleć długo.
To nie udawanie, że nic się nie stało.
To nie rezygnacja ze sprawiedliwości — sprawca może ponosić konsekwencje swoich czynów.
To nie obowiązek powrotu do relacji, która jest niebezpieczna.
To nie uczucie, które przychodzi samo.

Czym jest?

Przebaczenie to decyzja woli, by nie odpłacać złem za zło i nie trzymać się urazy. To oddanie sprawy Bogu i życzenie dobra temu, kto nas skrzywdził — nawet jeśli uczucia jeszcze za tym nie nadążają. Przebaczenie uwalnia przede wszystkim tego, kto przebacza.

Proces

Przebaczenie często jest drogą, a nie jednorazowym aktem. Bywa, że trzeba przebaczać ciągle od nowa, gdy wracają wspomnienia. To normalne.

Jak zacząć?

Nazwij krzywdę i swoje uczucia — przed sobą i Bogiem.
Módl się za osobę, która cię zraniła, nawet jeśli na początku trudno ci to zrobić szczerze.
Proś Boga o łaskę przebaczenia — sami często nie potrafimy.
Rozważ krzyż Jezusa, który przebaczył swoim oprawcom: „Ojcze, przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią”.
Skorzystaj ze spowiedzi i rozmowy z kapłanem. W trudnych przypadkach pomocna bywa także terapia.

Świadectwa

Św. Maria Goretti przebaczyła swojemu zabójcy przed śmiercią, a on po latach się nawrócił. Takie historie pokazują, że przebaczenie ma moc przemieniać nie tylko tego, kto przebacza, ale i tego, kto zawinił.