Wyciągnij rękę

W szabat Jezus wszedł do synagogi i nauczał. Był tam człowiek, który miał uschłą prawą rękę. Uczeni w Piśmie i faryzeusze śledzili Jezusa, czy uzdrowi w szabat, żeby znaleźć powód do oskarżenia. On znał ich myśli i rzekł do człowieka: podnieś się i stań na środku. Potem zapytał: czy wolno w szabat dobrze czynić, czy źle? Życie ocalić czy zniszczyć? I rzekł do niego: wyciągnij rękę. Uczynił to i jego ręka stała się znowu zdrowa.

Łukasz zaznacza, że była to prawa ręka — ta, którą się pracuje, pozdrawia, przysięga. Człowiek z uschłą prawą ręką był w praktyce wykluczony z normalnego życia. Jezus stawia go na środku, w centrum uwagi, choć wie, że to ściągnie na Niego gniew.

Faryzeusze patrzą na Jezusa, a nie na chorego. Szukają przepisu, a nie człowieka. Jezus odwraca pytanie: zaniechanie dobra też jest wyborem. Jaka część mnie „uschła” — moja zdolność do pracy, miłości, modlitwy? Jezus mówi i do mnie: wyciągnij rękę.