Św. Piotr z Werony, prezbiter i męczennik

Piotr urodził się około 1205 roku w Weronie, w rodzinie związanej z ruchem katarów (albigensów) — sekty, która odrzucała sakramenty, uważała świat materialny za zły i ostro zwalczała Kościół. Rodzice posłali go jednak do szkoły katolickiej i tam chłopiec przylgnął do wiary Kościoła. Już jako dziecko, zapytany przez stryja o to, czego się nauczył, wyrecytował wyznanie wiary: „Wierzę w Boga Ojca wszechmogącego, Stworzyciela nieba i ziemi”.

Dominikanin i kaznodzieja

Na studiach w Bolonii poznał zakon św. Dominika i około 1221 roku wstąpił do dominikanów — według tradycji przyjmował go sam założyciel. Był znakomitym kaznodzieją: przemawiał w Mediolanie, Florencji, Rzymie, Wenecji i wielu miastach Lombardii. Spotykał się z Siedmioma Świętymi Założycielami zakonu serwitów i wspierał ich duchowo. Pełnił funkcję przeora w kilku klasztorach. Słynął z surowego życia, pracowitości i umiejętności przekonywania.

Inkwizytor Lombardii

W 1251 roku papież Innocenty IV mianował go inkwizytorem na Lombardię. Piotr prowadził publiczne dysputy z katarami, wykazując błędy ich nauki, a wielu z nich wróciło do Kościoła. Jego skuteczność budziła jednak nienawiść przywódców sekty, którzy zaplanowali zamach.

Męczeństwo i kanonizacja

6 kwietnia 1252 roku, w drodze z Como do Mediolanu, Piotr został napadnięty w lesie pod Barlassiną. Zabójca uderzył go nożem w głowę. Według tradycji umierający zakonnik zaczął wypowiadać Credo, a gdy nie mógł już mówić, palcem umoczonym we własnej krwi napisał na ziemi: „Credo” — „Wierzę”. Jego zabójca, Carino z Balsamo, później się nawrócił, wstąpił do dominikanów jako brat zakonny i zmarł w opinii świętości.

Papież Innocenty IV kanonizował Piotra już 9 marca 1253 roku — był to jeden z najszybszych procesów kanonizacyjnych w historii. Relikwie męczennika spoczywają w Mediolanie, w bazylice św. Eustorgiusza, w marmurowej arce wykonanej przez Giovanniego di Balduccio.

Wspomnienie

Dawniej wspomnienie obchodzono 29 kwietnia; obecnie w Kościele powszechnym przypada 6 kwietnia, w rocznicę śmierci, a w zakonie dominikańskim — 4 czerwca. W Polsce jest mało znany, choć jego wizerunki zdobią wiele kościołów dominikańskich.