Bł. Wincenty Kadłubek, biskup

Wincenty urodził się prawdopodobnie między 1150 a 1160 rokiem w Karwowie koło Opatowa, w rodzinie rycerskiej. Przydomek „Kadłubek” pojawił się dopiero w późniejszych wiekach. Studiował za granicą — najpewniej w Paryżu lub Bolonii — i jako jeden z pierwszych Polaków posługiwał się tytułem magistra. Był wybitnym znawcą prawa i literatury klasycznej.

Kronikarz

Przebywał na dworze księcia Kazimierza Sprawiedliwego, który zachęcił go do napisania dziejów Polski. Tak powstała „Kronika polska” (Chronica Polonorum) — dzieło pisane wyszukaną łaciną, w formie dialogu, pełne legend (m.in. o Kraku, smoku wawelskim i Wandzie) i rozważań moralnych. Wincenty chciał nie tylko opowiedzieć historię, ale też wychować władców i rycerstwo do cnót. Jest uważany za pierwszego polskiego historyka-Polaka (wcześniejszy kronikarz Gall Anonim był cudzoziemcem).

Biskup krakowski

W 1208 roku, z poparciem arcybiskupa Henryka Kietlicza, został biskupem krakowskim. Angażował się w reformę Kościoła w duchu papieża Innocentego III: bronił niezależności Kościoła od władzy świeckiej, troszczył się o dyscyplinę duchowieństwa i wspierał zakony, zwłaszcza cystersów. W 1215 roku uczestniczył w Soborze Laterańskim IV, który wprowadził m.in. obowiązek corocznej spowiedzi i Komunii wielkanocnej.

Mnich w Jędrzejowie

W 1218 roku, za zgodą papieża, zrezygnował z biskupstwa i wstąpił do cystersów w Jędrzejowie, by w pokorze i modlitwie przygotować się na spotkanie z Bogiem. Zmarł tam 8 marca 1223 roku. Jego grób w klasztorze jędrzejowskim od wieków jest miejscem modlitwy.

Beatyfikacja

Papież Klemens XIII potwierdził jego kult w 1764 roku. Bł. Wincenty jest patronem diecezji sandomierskiej. Jego wspomnienie liturgiczne obchodzimy w Polsce 9 października.