Św. Rita z Cascii, zakonnica

Rita (Małgorzata) Lotti urodziła się około 1381 roku w Roccaporena koło Cascii w Umbrii, jako jedyne dziecko starszych już małżonków, znanych jako rozjemcy w sporach. Od dziecka pragnęła poświęcić się Bogu w zakonie.

Żona i matka

Rodzice wydali ją jednak za mąż za Paola Mancini, człowieka porywczego i uwikłanego w konflikty między rodami. Rita przez lata znosiła jego gwałtowność z cierpliwością i modlitwą. Z czasem mąż się zmienił i stał się dobrym człowiekiem. Mieli dwóch synów. Około 1401 roku Paolo zginął zamordowany w zemście rodowej.

Rita przebaczyła zabójcom. Jej synowie jednak chcieli pomścić ojca. Rita modliła się, by Bóg nie dopuścił, aby splamili się zbrodnią — wolała, by zabrał ich do siebie. Wkrótce obaj zmarli na chorobę, pojednani z Bogiem.

Augustianka

Po śmierci męża i synów Rita chciała wstąpić do klasztoru augustianek w Cascii. Trzykrotnie jej odmówiono, prawdopodobnie z obawy przed zemstą rodu Mancini. Rita doprowadziła do pojednania zwaśnionych rodzin, a według tradycji do klasztoru wprowadzili ją cudownie jej patroni: św. Jan Chrzciciel, św. Augustyn i św. Mikołaj z Tolentino. Przyjęto ją około 1417 roku.

Cierń z korony Chrystusa

W klasztorze żyła w pokorze, posłuszeństwie i modlitwie. Znana jest historia suchego pnia, który przez lata podlewała z posłuszeństwa — aż zakwitł. Około 1442 roku, podczas modlitwy przed krucyfiksem, na jej czole pojawiła się rana, jakby od ciernia z korony Chrystusa. Nosiła ją przez piętnaście lat.

Róża w zimie

Przed śmiercią, w zimie, poprosiła krewną o różę z ogrodu w Roccaporena. Kuzynka znalazła tam, wśród śniegu, kwitnącą różę. Dlatego symbolem św. Rity jest róża, a w dniu jej wspomnienia święci się róże.

Śmierć i kanonizacja

Zmarła 22 maja 1457 roku. Jej ciało, zachowane w dobrym stanie, spoczywa w bazylice w Cascii. Kanonizował ją Leon XIII w 1900 roku. Jest patronką spraw trudnych i beznadziejnych. Wspomnienie obchodzimy 22 maja.