Apokalipsa św. Jana, rozdział 16
Gdy wylali Anieli siedm czasz na ziemię, na morze, na rzeki, na słońce, na stolec bestyi, na Euphrates i na powietrze, wiele złego się wszczęło na ziemi zatem.
Stuknij werset: zaznacz, notatka, udostępnij
1I słyszałem głos wielki z kościoła, mówiący siedmi Aniołom: Idźcie, a wylejcie siedm czasz gniewu Bożego na ziemię. 2I wyszedł pierwszy i wylał czaszę swą na ziemię: i stała się sroga i zła rana w ludziach, którzy mieli cechę bestyi, i w tych, którzy się kłaniali obrazowi jej. 3I wylał wtóry Aniół czaszę swą na morze, i stała się krew jakoby umarłego: a każda dusza żywa zdechła w morzu. 4I wylał trzeci Aniół czaszę swą na rzeki i źródła wód: i stała się krew. 5I słyszałem Anioła wód mówiącego: Sprawiedliwyś jest, Panie! któryś jest, i któryś był, Święty, któryś to osądził. 6Iż krew świętych i proroków wylali, i dałeś im krew pić; bo godni są. 7I słyszałem drugiego od ołtarza mówiącego: Tak, Panie, Boże wszechmogący! prawdziwe i sprawiedliwe sądy twoje. 8I wylał czwarty Aniół czaszę swą na słońce: i dano mu jest gorącem trapić ludzie i ogniem. 9I upaleni byli ludzie upaleniem wielkiem i bluźnili imię Boże, który ma zwierzchność nad temi plagami; a nie czynili pokuty, aby mu chwałę dali.1 10I wylał piąty Aniół czaszę swą na stolicę bestyi: i stało się królestwo jej zaćmione, i żwali języki swoje od boleści. 11I bluźnili Boga niebieskiego od boleści i ran swoich, a nie pokutowali od uczynków swoich.2 12I wylał szósty Aniół czaszę swą na ową wielką rzekę Euphrates i wysuszył wodę jej, aby zgotowana była droga królom od wschodu słońca. 13I widziałem z ust smokowych i z ust bestyi i z ust fałszywego proroka trzy nieczyste duchy nakształt żab. 14Albowiem są duchy czartów, czyniące znaki, i wychodzą do królów wszystkiej ziemie, zgromodząć je na walkę na dzień wielki wszechmogącego Boga. 15Oto idę jako złodziej: Błogosławiony, który czuje i strzeże szat swoich, aby nie chodził nago, i nie oglądano sromoty jego.3 16I zgromadzi je na miejsce, które zowią po Żydowsku Armagedon. 17I wylał siódmy Aniół czaszę swą na powietrze, i wyszedł głos wielki z kościoła od stolice, mówiący: Stało się. 18I stały się błyskawice i głosy i gromy, i stało się wielkie trzęsienie ziemie, jakie nigdy nie było, odkąd ludzie byli na ziemi, takowe trzęsienie, tak wielkie. 19I stało się miasto wielkie na trzy części, i miasta poganów upadły, i Babilonia wielka przyszła na pamięć przed Bogiem, aby jej dał kubek wina zapalczywości gniewu jego. 20I wszelka wyspa uciekła, i góry się nie nalazły. 21I wielki grad jako centnar spadł z nieba na ludzi: i bluźnili ludzie Boga dla plagi gradu, iż bardzo wielka była.