Księga Przysłów, rozdział 16
Że Pan Bóg sprawuje serce ludzkie, widzi i waży, chwali ubóstwo, mądrość, pokorę, starość i cierpliwość.
Stuknij werset: zaznacz, notatka, udostępnij
1Człowiecza jest duszę przygotować: a Pańska rządzić językiem. 2Wszystkie drogi człowiecze są jawne przed oczyma jego: Pan jest, który uważa duchy. 3Objaw Panu uczynki twoje, a będą wyprostowane myśli twoje. 4Pan wszystko udziałał sam dla siebie: też i niezbożnika na zły dzień. 5Obrzydły jest Panu każdy pyszny: by też ręka do ręki była, nie uchodzi karania. Początek drogi dobrej, czynić sprawiedliwość, i wdzięczniejsza Bogu, niźli ofiary ofiarować. 6Miłosierdziem i prawdą nieprawość bywa odkupiona: a w bojaźni Pańskiej strzegą się złego. 7Gdy się podobają Panu drogi człowiecze, tedy i nieprzyjacioły jego przywiedzie do pokoju. 8Lepsza jest trocha z sprawiedliwością: niźli wielkie dochody z nieprawością. 9Serce człowiecze rozrządza drogi swoje: ale Pańska jest prostować kroki jego. 10Proroctwo w wargach królewskich: w sądzie nie błądzą usta jego. 11Waga i szala jest sąd Pański: a uczynki jego wszystkie gwichty w worku. 12Obrzydliwi królowie, którzy źle czynią; bo sprawiedliwością umacnia się stolica. 13Upodobanie królewskie wargi sprawiedliwe: kto mówi dobrze, będzie umiłowan. 14Gniew królewski posłowie śmierci: a mąż mądry ubłaga go. 15W wesołości twarzy królewskiej żywot, a łaska jego jako deszcz póżnypóźny. 16Nabywaj mądrości; bo lepsza jest nad złoto, i nabywaj roztropności; bo droższa jest nad śrebro. 17Ścieżka sprawiedliwych odchyla się od złego: stróż dusze swej strzeże drogi swojej. 18Przed zginieniem uprzedza pycha, a przed upadkiem duch się wynosi. 19Lepiej jest korzyć się z cichymi, niźli dzielić korzyści z pysznymi. 20Ćwiczony w słowie najdzie dobra: a który ma nadzieję w Panu, błogosławiony jest. 21Który jest mądrego serca, będzie nazwany rozumnym: a kto wdzięcznej wymowy, więcej odniesie. 22Zdrój żywota nauka tego, kto ją ma: a nauka głupich szaleństwo. 23Serce mądrego wyćwiczy usta jego, a wargom jego przyda wdzięczności. 24Plastr miodu słowa ozdobne, słodkość duszy zdrowie kościom. 25Jest droga, która się zda człowiekowi prawa: a koniec jej prowadzi do śmierci. 26Dusza robiącego robi sobie; bo go przymuszają usta jego. 27Mąż niezbożny wykopuje złość, a na wargach jego ogień się rozpala. 28Człowiek przewrótny wszczyna zwady, a świegotliwy rozłącza książęta. 29Mąż złościwy nuci bliźniego swego i prowadzi go drogą nie dobrą. 30Kto zapatrzywszy się, myśli przewrótności, gryząc wargi swoje, dokazuje złości. 31Wieniec godności szędziwość, która się najduje w drogach sprawiedliwości. 32Lepszy jest cierpliwy, niźli mąż mocny: a który panuje sercu swemu, niż ten, co miast dobywa. 33Losy do łona rzucają: ale od Pana bywają nastrojone.