Psalm 106
Przypomina miłosierdzia i wiele dobrodziejstw Pańskich, czynionych ludu Izraelskiemu, abychmy za nie Panu Bogu dziękowali.
Stuknij werset: zaznacz, notatka, udostępnij
1Alleluja. Wyznawajcie Panu; bo dobry jest, bo na wieki miłosierdzie jego. 2Niech powiedzą, którzy są od Pana odkupieni, które wykupił z ręki nieprzyjacielskiej: 3I z krajów zgromadził je: ze wschodu słońca, i z zachodu, z północy, i od morza. 4Błądzili po puszczy na miejscu bezwodnem: i nie najdowali drogi do miasta, w któremby mieszkali. 5Łaknącymi i pragnącymi: dusza ich w nich ustawała. 6I wołali do Pana, gdy uciśnieni byli: i wyrwał je z ich potrzeb. 7I nawiódł je na prostą drogę, aby szli do miasta, w któremby mieszkali. 8Niechajże wyznawają Panu miłosierdzia jego, i cuda jego synom ludzkim; 9Bo nasycił duszę głodną, a duszę łaknącą dobrami napełnił. 10Siedzące w ciemnościach i w cieniu śmierci, więźnie w niedostatku i w żelazie; 11Bo się sprzeciwiali słowom Bożym, i radę Najwyższego rozdraźnili. 12I uniżone było w pracy serce ich: upadli, a nie był, ktoby ich ratował. 13I wołali do Pana, gdy utrapieni byli: i wybawił je z ich potrzeb. 14I wywiódł je z ciemności, i z cienia śmierci, i okowy ich połamał. 15Niechajże wyznawają Panu miłosierdzia jego, i cuda jego synom ludzkim. 16Przeto, że skruszył drzwi miedziane, i połamał zapory żelazne. 17Wybawił je z drogi ich nieprawości; bo dla niesprawiedliwości swoich byli poniżeni. 18Wszelakim pokarmem brzydziła się dusza ich: i przybliżyli się aż do bram śmierci. 19I wołali do Pana, gdy uciśnieni byli: i wybawił je z ich potrzeb. 20Zesłał słowo swoje i uzdrowił je: i wyrwał je od ich zginienia. 21Niechże wyznawają Panu miłosierdzia jego, i cuda jego synom ludzkim. 22A niech ofiarują ofiarę chwały, i niech opowiadają uczynki jego z weselem. 23Którzy zstępują na morze w okręciech, i mają sprawy po wodach wielkich: 24Ci widzieli dzieła Pańskie i dziwy jego na głębinie. 25Rzekł, i powstał wiatr burzliwy: i podniosły się nawałności jego. 26Wstępują aż do nieba, i zstępują aż do przepaści: dusza ich schła we złej przygodzie. 27Strwożyli się, i zataczali się jako pijani: i wszystka ich mądrość pożarta jest. 28I wołali do Pana, gdy byli uciśnieni: i wywiódł je z ich potrzeb. 29I obrócił burze jego w ciszą, i uspokoiły się nawałności jego. 30I uradowali się, że ucichły: i przyprowadził je do portu woli ich. 31Niech wyznawają Panu miłosierdzia jego, i cuda jego synom ludzkim. 32I niech go wywyższają w zgromadzeniu ludzi: a na stolicy starców niech go chwalą. 33Obrócił rzeki w puszczą, a potoki wód w suszą. 34Ziemię rodzajną w słone pola dla złości tych, którzy w niej mieszkają. 35Obrócił pustynią w jeziora wodne: a ziemię bezwodną w strumienie wodne. 36I osadził tam łaknące: i założyli miasto ku mieszkaniu. 37I posiali pola, i nasadzili winnice: i uczyniły pożytek urodzaju. 38I błogosławił im, i bardzo się rozmnożyli: i bydła ich nie umniejszył. 39I mało ich zostało: i udręczeni są od utrapienia złego i od boleści. 40Wylana jest wzgarda na przełożone: i dopuścił, że błądzili na bezdrożnem miejscu, a nie na drodze. 41I wspomógł ubogiego z niedostatku: i uczynił jako owce familie. 42Ujrzą sprawiedliwi i weselić się będą: a wszelka nieprawość zatka usta swoje.1 43Któż mądry, a strzedz będzie tego? a wyrozumie miłosierdzie Pańskie?
Przypisy i odnośniki (1)
- Ps 106, 42 — Num. 22, 19.