Psalm 131
Modlitwa, aby Pan Bóg kościół i królestwo Boże w łasce swej zachować raczył, a na każdy czas możnością swą go bronił.
Stuknij werset: zaznacz, notatka, udostępnij
1Pieśń stopniów. Pomnij, Panie, na Dawida i na wszystkę cichość jego. 2Jako przysiągł Panu, ślubował ślub Bogu Jakóbowemu: 3Jeźli wnidę do przybytku domu mego, jeźli wstąpię na łoże posłania mego:1 4Jeźli przypuszczę sen na oczy moje, i drzymanie na powieki moje: 5I odpoczynek na skronie mojej, aż najdę miejsce Panu, przybytek Bogu Jakób. 6Otośmy o nim słyszeli w Ephracie: naleźliśmy go na polach leśnych. 7Wnidziemy do przybytku jego: kłaniać się będziemy na miejscu, gdzie stały nogi jego. 8Powstań, Panie, do odpoczynienia twego, ty, i skrzynia poświęcenia twego. 9Kapłani twoi niech się obloką w sprawiedliwość: a święci twoi niechaj się weselą. 10Dla Dawida, sługi twego, nie odwracaj oblicza Chrystusa twojego. 11Przysiągł Pan Dawidowi prawdę, a nie odmieni jej: Z owocu żywota twego posadzę na stolicy twojej. 12Jeźli synowie twoi strzedz będą Testamentu mego i świadectw moich tych, których ich nauczę: i synowie ich aż na wieki będą siedzieć na stolicy twojej. 13Albowiem Pan obrał Syon: obrał je na mieszkanie sobie: 14To odpoczynienie moje na wieki wieków: tu mieszkać będę; bom je obrał. 15Wdowę jego błogosławiąc ubłogosławię: ubogie jego nasycę chlebem. 16Kapłany jego przyoblokę zbawieniem: a święci jego weselem weselić się będą. 17Tam wyniosę róg Dawidowi: zgotowałem pochodnią Chrystusowi memu.2 18Nieprzyjacioły jego przyoblokę wstydem: a nad nim się rozkwitnie poświęcenie moje.
Przypisy i odnośniki (2)
- Ps 131, 3 — 2. Król. 7, 12.
- Ps 131, 17 — Malach. 3, 1. Luc. 1, 69.