Psalm 136
Płacz a lament ludzi cnotliwych na okrutniki, którzy lud Boży ciążą a nędzą.
Stuknij werset: zaznacz, notatka, udostępnij
1Psalm Dawidowi, Jeremiasza. Nad rzekami Babilońskiej ziemie, tameśmy siedzieli i płakali, gdyśmy wspominali na Syon. 2Na wierzbach w pośród jej powieszaliśmy muzyckie naczynia nasze. 3Bo nas tam pytali, którzy nas w niewolą zagnali, o słowach pieśni: a którzy nas zawiedli: Śpiewajcie nam pieśń z pieśni Syońskich. 4Jakoż mamy śpiewać pieśń Pańską w cudzej ziemi? 5Jeźli cię zapomnę, Jeruzalem, niech zapomniona będzie prawica moja. 6Niechaj przyschnie język mój do podniebienia mego, jeźlibym na cię nie pomniał: jeźlibym nie pokładał Jeruzalem na początku wesela mego. 7Pomnij, Panie! na syny Edom, w dzień Jeruzalem, którzy mówią: Spustoszcie, spustoszcie aż do gruntu w nim. 8Córko Babilońska, nędznico! błogosławiony, który tobie odda nagrodę twoję, którąś nam zadziałała. 9Błogosławiony, który pochwyci i roztrąci dzieci twe o opokę.