Psalm 56
O umęczeniu i zmartwychwstaniu Pana Chrystusowem.
Stuknij werset: zaznacz, notatka, udostępnij
1Na koniec: nie zatracaj, Dawidowi na napis tytułu, gdy uciekał przed Saulem do jaskini.1 2Zmiłuj się nademną. Boże, zmiłuj się nademną; albowiem w tobie ufa dusza moja: i w cieniu skrzydeł twoich nadzieję mieć będę, aż nieprawość przeminie. 3Będę wołał do Boga najwyższego, Boga, który mi dobrze uczynił. 4Posłał z nieba, i wybawił mię, dał na pohańbienie, którzy mię deptali. Zesłał Bóg miłosierdzie swoje, i prawdę swoję. 5I wyrwał duszę moję z pośrodku szczeniąt lwich, spałem strwożony: synowie ludzcy, zęby ich oręże i strzały, a ich język miecz ostry. 6Wywyższże się, Boże, nad niebiosa: a po wszystkiej ziemi chwała twoja. 7Zastawili sidło na nogi moje, i nachylili duszę moję: wykopali dół przed obliczem mojem, a wpadli weń. 8Gotowe serce moje, Boże, gotowe serce moje: będę śpiewał i grał. 9Powstań, chwało moja! powstań, harfo i cytro! wstanę na świtaniu. 10Będęć wyznawał między ludem, Panie: a będę tobie grał między narody. 11Albowiem wywyższone jest aż do niebios miłosierdzie twoje, i aż pod obłoki prawda twoja. 12Podwyższ się nad niebiosa, Boże, a po wszystkiej ziemi chwała twoja.
Przypisy i odnośniki (1)
- Ps 56, 1 — 2. Król. 22, 1. — 24, 4.