Psalm 62
Kościół chrześciański w utrapieniu a w ucisku będący, o wyswobodzenie do Pana woła mówiąc:
Stuknij werset: zaznacz, notatka, udostępnij
1Psalm Dawidowi, gdy był na puszczy Idumejskiej.1 2Boże, Boże mój! do ciebie czuję na świtaniu: pragnęła cię dusza moja, jako rozmaicie tobie i ciało moje, w ziemi pustej i niedrożnej i bezwodnej. 3Jako w świątnicy stawiłem się przed tobą, abych widział moc twoję i chwałę twoję. 4Iż lepsze jest miłosierdzie twoje, niźli żywoty: wargi moje będą ciebie chwalić. 5Tak cię błogosławić będę za żywota mego: a w imię twoje będę podnosił ręce moje. 6Jako sadłem i tłustością niech będzie napełniona dusza moja: a wargami wesołości będą wychwalać usta moje. 7Jeźlim na cię pamiętał na łożu mojem, rano będę rozmyślał o tobie. 8Boś był pomocnikiem moim: i w zasłonie skrzydeł twoich rozraduję się. 9Przylgnęła dusza moja do ciebie: broniła mię prawica twoja. 10A oni próżno szukali dusze mojej: wnidą w niskości ziemie. 11Będą podani w ręce miecza, częściami liszek będą. 12Ale król będzie się weselił w Bogu: i chlubić się będą wszyscy, którzy nań przysięgają; bo zatkane są usta mówiących nieprawości.
Przypisy i odnośniki (1)
- Ps 62, 1 — 1. Król. 22, 5.