Księga Powtórzonego Prawa, rozdział 32

Pieśń Mojżeszowa o dobrodziejstwach Bożych, a niewdzięczności Żydów.

Stuknij werset: zaznacz, notatka, udostępnij

1Słuchajcie niebiosa, co mówię, niech słucha ziemia słów ust moich. 2Niechaj się zrośnie jako deszcz nauka moja, niechaj płynie jako rosa wymowa moja, jako deszcz na ziele, a jako krople na trawę. 3Bo będę wzywał imienia Pańskiego: dajcie wielmożność Bogu naszemu. 4Boże sprawy są doskonałe, a wszystkie drogi jego sądy. Bóg wierny a bez wszelkiej nieprawości, sprawiedliwy i prawy. 5Zgrzeszyli mu, a nie synowie jego, w smrodach: naród zły i przewrotny. 6Izali to oddawasz Panu, ludu głupi a szalony: azaż nie on jest ojcem twoim, który cię posiadł i uczynił, i stworzył cię? 7Wspomnij na dawne dni, rozmyślaj każdy rodzaj: spytaj ojca twego, i oznajmi tobie: starszych twoich, i powiedząć.¹ 8Gdy dzielił Najwyższy narody, gdy oddzielał syny Adamowe, założył granice narodów, według liczby synów Izraelskich. 9A część Pańska lud jego, Jakób sznur dziedzictwa jego. 10Nalazł go w ziemi pustej, na miejscu strachu i głębokiej pustyni: obwiódł go i uczył i strzegł jako źrenice oka swego. 11Jako orzeł wywabiający ku lataniu orlęta swe, i nad niemi latający, rozszerzył skrzydła swoje, i wziął go, i nosił na ramionach swoich. 12Pan sam wodzem jego był, a nie był z nim bóg obcy. 13Postawił go na wysokiej ziemi, aby jadł owoce polne, żeby ssał miód z opoki, a oliwę z najtwardszej skały: 14Masło z krów, a mleko z owiec z tłustością jagniąt, i baranów, synów Bazan, i kozły z najlepszą pszenicą i krew jagody pił jako najszczerszą. 15Roztył miły, i odwierzgnął: roztywszy, ztłuściawszy, napęczniawszy opuścił Boga, Stworzyciela swego, i odstąpił od Boga, Zbawiciela swego. 16Rozdraźnili go w bogach cudzych, i w obrzydłościach ku gniewu wzruszyli. 17Ofiarowali czartom a nie Bogu: bogom, których nie znali, nowotni i świeży przyszli, których nie chwalili ojcowie ich. 18Boga, który cię urodził, opuściłeś i zapomniałeś Pana, Stworzyciela twego. 19Ujrzał Pan, i do gniewu wzruszony jest, iż go rozdraźnili synowie jego i córki. 20I rzekł: Skryję oblicze moje od nich, a będę się przypatrował końcowi ich; naród bowiem przewrotny jest, i niewierni synowie. 21Oni mię rozdraźnili w tym, który nie był Bogiem: i rozgniewali w próżnościach swoich: a ja draźnić je będę w tym, który nie jest ludem, i w głupim narodzie gniewać ich będę.² 22Ogień zapalił się w zapalczywości mojej: i będzie gorzał aż do spodku piekła, i pożre ziemię z jej urodzajem, i grunty gór wypali. 23Zgromadzę na nie złe, i strzały moje wystrzelam w nie. 24Wyzdychają głodem, i pożrą je ptacy klwaniem bardzo przykrem: zęby bestyi zapuszczę w nie, z jadem wlekących się po ziemi, i płazających. 25Z nadworza pustoszyć je będzie miecz, a wewnątrz strach: młodzieńca, wespół i pannę, ssącego z człowiekiem starym. 26Rzekłem: Kędyż są? uczynię, że ustanie z ludzi pamiątka ich. 27Ale dla gniewu nieprzyjaciół odłożyłem, by snadź nie pysznili się nieprzyjaciele ich, i nie rzekli: Ręka nasza wysoka, a nie Pan, sprawiła to wszystko. 28Naród bez rady jest i bez roztropności. 29Daj Boże, aby mądrzy byli i rozumieli, i ostateczne rzeczy upatrowali.³ 30Jako jeden ugania tysiąc, a dwaj w tył obracają dziesięć tysięcy! izali nie przeto, iż Bóg ich zaprzedał je, a Pan zawarł je? 31Nie jest bowiem Bóg nasz jako bogowie ich: i nieprzyjaciele nasi są sędziowie. 32Z winnice Sodomskiej winnica ich, i z przedmieścia Gomorrhy winna jagoda ich, jagoda żółci, a grona bardzo gorzkie. 33Żółć smoków wino ich, a jad żmijowy nieuleczony. 34Izali te rzeczy nie są skryte u mnie, i zapieczętowane w skarbiech moich? 35Mojać jest pomsta, a ja oddam na czas, aby się powinęła noga ich: blisko jest dzień zginienia, i czasy się ku przybyciu kwapią.⁴ 36Będzie sądził Pan lud swój, a nad sługami swymi zmiłuje się: ujrzy, iż zemdlała ręka, i zamknieni też ustali, a którzy zostali, zniszczeli. 37I rzecze: Gdzież są bogowie ich, w których nadzieję mieli? 38Z których ofiar jadali tłustość, a pili wino mokrych ofiar: niechaj wstaną a ratują was, a niech was w potrzebie obronią.⁵ 39Obaczcież, żem ja jest sam, a niemasz inszego boga oprócz mnie: ja zabiję i ja ożywię, zranię i ja zleczę, a niemasz, ktoby z ręki mojej mógł wyrwać.⁶ 40Podniosę ku niebu rękę moję, i rzekę: Żywię ja na wieki. 41Jeźli zaostrzę jako błyskawicę miecz mój, i pochwyci sąd ręka moja, oddam pomstę nieprzyjaciołom moim, i tym, którzy mię nienawidzieli, odwetuję. 42Upoję strzały moje krwią ich, a miecz mój pożre mięso ze krwie pobitych, i z poimania odkrytej nieprzyjacielskiej głowy. 43Chwalcie narodowie lud jego; bo się krwie sług swoich mścić będzie, i pomstę odda nad nieprzyjacioły ich, a będzie miłościw ziemi ludu swego. 44Przyszedł tedy Mojżesz i mówił wszystkie słowa tej pieśni do uszu ludu, on i Jozue, syn Nun. 45I dokonał tych wszystkich powieści, mówiąc do wszystkiego Izraela. 46I rzekł do nich: Przyłóżcie serca wasze do wszystkich słów, które ja dziś wam oświadczam, abyście rozkazali synom waszym chować je i czynić, i wypełnić wszystko, co napisano jest tego zakonu; 47Bo nie darmo je wam przykazano, ale aby każdy z was żył w nich, które czyniąc trwalibyście przez długi czas na ziemi, do której przeprawiwszy się przez Jordan wchodzicie posięść ją. 48I mówił Pan do Mojżesza tegóż dnia, rzekąc: 49Wstąp na tę górę Abarym, (to jest, przejścia) na górę Nebo, która jest w ziemi Moabskiej przeciw Jerychu: a oglądaj ziemię Chananejską, którą ja dam synom Izraelowym odzierżeć ją, a umrzyj na górze. 50Na którą wstąpiwszy będziesz przyłączon do ludów twoich, jako umarł Aaron, brat twój na górze Hor, i przyłożon jest do ludów swoich:⁷ 51Boście wystąpili przeciwko mnie w pośrodku synów Izraelowych u wody w Kades pustyni Syn: a nie poświęciliście mię między synmi Izraelowymi.⁸ 52Z przeciwia oglądasz ziemię, a nie wnidziesz do niej, którą ja dam synom Izraelowym.

Zaloguj się, aby zapisywać postęp czytania 📋 Mój plan czytania

Przypisy i odnośniki (8)

Pwt 32, 7 — Job. 8, 8.
Pwt 32, 21 — Rzym. 10, 19. Jer. 15, 14.
Pwt 32, 29 — Jer. 9, 12.
Pwt 32, 35 — Eccl. 28, 1. ( Błąd w druku; odsyłacz do Księgi Mądrości Syracha, nie występującej w tym wydaniu Biblii.) Rzym. 12, 19. Żyd. 10, 30.
Pwt 32, 38 — Jer. 2, 28.
Pwt 32, 39 — 1.Król. 2, 6.
Pwt 32, 50 — Num. 27, 3. — 20, 26.
Pwt 32, 51 — Num. 20, 4. — 27, 14.