Mądrość Syracha, rozdział 22
O leniwym, o synie, i o córce szalonych, o żałowaniu umarłych, o warowaniu się szalonego, o rozerwaniu przyjacielstwa.
Stuknij werset: zaznacz, notatka, udostępnij
1Kamieniem ubloconym leniwice jest ukamionowan, a wszysej będą mówić ku wzgardzie jego. 2Gnojem wołowym leniwy jest ukamionowany: a każdy kto się go dotknie, otrząśnie ręce. 3Sromota ojcowska jest z syna źle wychowanego: a córka w umniejszeniu będzie. 4Córka mądra dziedzictwo mężowi swemu: bo która lekkość czyni, bywa ku zelżywości ojcu. 5Oyca i męża zawstydza bespieczna (i nad niezbožne mniejsza nie będzie) a od obu będzie nie ucczona. 6Muzyka w żałobie, powieść nic wedle czasu: karanie i nauka na każdy czas mądrość. 7Kto uczy głupiego, jako kto skorupy zlepia. 8Kto powiada słowo nie słuchającemu, jako który budzi spiącego z twardego snu. 9Z spiącym gada który powiada mądrość głupiemu: a na końcu powieści mówi: Któż to jest? 10Płacz nad umarłym, bo ustała światłość jego: i nad głupim płacz, bo rozum ustaje. 11Mało płacz nad umarłym, abowiem odpoczynął. 12Bo niecnotliwego nieonotli wy żywot nad śmierć głupiego. 13Załoba po umarłym przez siedm dni, ale po głupim i niezbożnym po wszytkie dni żywota ich.1 14Z głupim nie wiele mów, a z niemądrym niechodź. 15Strzeż się go, abyś trudności nie miał, a nie będziesz zplugawion grzechem jego. 16Odstąp od niego, a najdziesz pokój, i nie będziesz utrapion głupstwem jego. 17Nad słowo co ciężyć będzie? a które insze imię jemu jedno głupi? 18Piasek, i sól, i brełę żelaza lacniej jest nieść, niż człowieka nierostropnego, i głupiego, i niezbożnego.2 19Wiązanie drzewiane spojone na fundamencie budowania nie rozerwie się: tak i serce umocnione rozmyślaniem rady. 20Myśl mądrego na każdy czas bojaźnią nie będzie skażona. 21Jako koły na wysokim miejscu, i wapno bez nakładu, nie ostoją się położone przeciw wiatru: 22Tak i serce lękliwe w myśli głupiego nie ostoi się przeciw gwaltowi strachu. 23Jako serce lękliwe w myśli głupiego, na każdy czas nie będzie się bało: tak i ten który w przykazaniu Bożym trwa ustawicznie. 24Kto kole oko, wywodzi Izy, a kto bodzie serce, pokazu je czucie. 25Kto ciska kamieniem na ptaki, spędzi ic: tak i który laje przyjacielowi, rozrywa przyjaźń. 26Choćbyś dobył miecza na przyjaciela, nie rozpaczaj: bo jest nawrót. Na przyjaciela, 27Jeśli otworzysz usta przykre, nie bój się, bo jest pojednanie: wyjąwszy przymówki, i wyrzucanie na oczy pychę, i objawienie tajemnice, i ranę zdradliwą: dla tych wszytkich odbieży przyjaciel. 28Zachowaj wiarę z przyjacielem w ubóstwie jego, abyś się i w sczęściu jego weselił. 29Czasu ucisku jego trwaj mu wiernym, abyś w dziedzictwie jego był spół dziedzicem. 30Przed ogniem z komina, para i dym ognisty wzgórę idzie, tak i przedekrwią złorzeczeństwa, i potwarzy i groźby. 31Pozdrawiać przyjaciela nie będę się wstydził, nie skryję się przed nim: a jeśli mi się co złego przezeń przyda, zcierpię. 32Każdy kto usłyszy, będzie się go strzegł. 33Któż da straż ustóm moim, a pieczęć pewną na wargi moje, abym nie upadł dla nich, a język mój żeby mię nie zatracił?3
Przypisy i odnośniki (3)
- Syr 22, 13 — Genes. 50. 10.
- Syr 22, 18 — Prov. 27. 3.
- Syr 22, 33 — Psal. 146. 3.