Mądrość Syracha, rozdział 40
O obowiązaniu wielkim, i dieszkim jarzmie, o nędzy ludzkiej, o przemienności chwały i pychy, i grzesznych, o błogosławieństwie sprawiedliwych, o bojaźni Boxej.
Stuknij werset: zaznacz, notatka, udostępnij
1Wielka zabawa jest stworzona wszytkim ludzióm, a jarzmo ciężkie na syny Adamowe, odednia wyszcia z żywota matki ich, až do dnia pogrzebienia w matkę wszytkich. 2Myśli ich i bojaźni serdeczne, wynalazki oczekawania, a dzień skończenia: 3Od siedzącego na stolicy chwalebnej, aż do poniżonego na ziemi i w popiele. 4Od tego który używa hyacintu, i nosi koronę, aż do tego który się okrywa surowym płótnem: Zapalczywość, zawiść, rozruch, wątpliwość i bojaźń śmierci, gniew trwały, i swar, 5I czasu odpoczynienia na łożu nocny sen: odmieniają wiadomość jego. 6Mało co jakoby nic w odpoczynieniu, a potym we śnie, jako w dzień straży. 7Zatrwożon jest w widzeniu serca swego, jako który wybiegał się w dzień bitwy: Czasu wybawienia swego powstał i dziwując się że strachu żadnego nie-- masz. 8Ze wszelkim ciałem od człowieka aż do bydlęcia: a nad grzesznikami siedm kroć. 9Nad to śmierć, krew, zwada i miecz, gwalty, głód, skruszenie i plagi: 10Wszytko to na niesprawiedliwe stworzono, i dla nich stał się potop. 11Wszytko co jest z ziemie, w ziemię się obróci: a wszytkie wody do morza się wrócą. 12Wszelkie podarowanie i niesprawiedliwość będzie wygładzona, a wiara na wieki trwać będzie : 13Majętności niesprawiedliwych jako rzeka wyschną, a jako wielki gróm we dżdżu zagrzmią. 14Gdy ręce swe otwiera weselić się będzie: takżeć przestępnicy do sczętu uschną. 15Wnukowie niezbożnych nie rozmnożą gałęzi, i korzenie nieczyste na wierzchu skały trzesczą. 16Nad każdą wodą zieloność i nad brzegiem rzeki, przed wszelką trawą wyrwana będzie. 17Łaska jako Raj w błogosławieństwach, a miłosierdzie trwa na wieki. 18Żywot robotnika przestawającego na swym, ośłodnieje, a w nim skarb najdziesz. 19Synowie i budowanie miasta potwierdzi sławę: a nad to niewiasta niepokalana będzie przełożona. 20Wino i muzyka rozwese lają serce: a nad oboje miłość mądrości. 21Pisczałki i arfa wdzięczną melodią czynią, a nad oboje język wdzięczny. 22Przyjemności i piękności będzie żądało oko twoje, a nad to zielonego siewu. 23Przyjaciel i towarzysz czasu swego się zchodzący: a nad obudwu niewiasta z mężem. 24Bracia na poratowanie czasu utrapienia a nad nie miłosierdzie wybawi. 25Złoto i śrebro jest stanowicwienie nóg: a nad oboje podoba się rada. 26Bogactwa i siły wywyzszają serce: a nad nie bojaźń Pańska. 27W bojaźni Pańskiej niemasz niedostatku, i niepotrzeba w niej szukać wspomożenia. 28Bojaźń Pańska jako Raj błogosławieństwa, i nad wszytkę chwałę ozdobiono ją. 29Synu, czasu żywota twego nie zebrzy, bo lepiej jest umrzeć niźli zebrać. 30Człowiek który na cudzy stół patrza, nie jest żywot jego w obmyślaniu żywności, bo karmi duszę swoję pokarmy cudzemi. 31Ale mąż uczony i ćwiczony strzedz się będzie. 32W uściech nieopatrznego osłodnicie zebranina: ale w brzuchu jego ogień gorać będzie.