Księga Przysłów, rozdział 19
O prostocie ubogiego człowieka: bogactwa przymnożą przyjaciół; o świadku fałesznym, o chwale cierpliwego, o gniewie królewskim, o żonie swarliwej, o dobrej żony dawaczu, o wyćwiczeniu syna.
Stuknij werset: zaznacz, notatka, udostępnij
1Lepszy jest ubogi, który chodzi w prostocie swej, niźli bogaty warg przewrótnych i głupi. 2Gdzie niemasz umiejętności dusze, niemasz dobra: a kto prędkich jest nóg, potknie się. 3Głupstwo człowiecze wywraca drogę jego, a na Boga wre sercem swem. 4Bogactwa przyczyniają wiele przyjaciół: lecz od ubogiego i ci, które miał, odstępują. 5Świadek fałeszny nie ujdzie karania: a kto mówi kłamstwa, nie uciecze.1 6Wiele tych, którzy czczą osobę możnego, i są przyjaciółmi dary dającego. 7Bracia człowieka ubogiego nienawidzą go: a ktemu i przyjaciele daleko odstąpili od niego. Kto się tylko na słowiech sadzi, nic nie będzie miał. 8Lecz, kto ma rozum, miłuje duszę swoję, a strzegący roztropności najdzie dobra. 9Świadek fałeszny nie ujdzie karania: a kto mówi kłamstwa, zginie. 10Nie przystoi głupiemu rozkosz: ani słudze panować nad książęty. 11Nauka męża po cierpliwości bywa doznana: a cześć jego jest mijać nieprawość. 12Jako ryk lwi, tak i gniew królewski: a jako rosa na trawie, tak też wesoła twarz jego. 13Żałość ojcowa syn głupi: a dach ustawicznie kapający, swarliwa niewiasta. 14Dom i majętności dane bywają od rodziców: ale żona roztropna właśnie od samego Pana. 15Lenistwo przynosi ospałość: a dusza niedbała będzie łaknęła. 16Kto strzeże przykazania, strzeże dusze swojej: lecz, kto zaniedbywa drogi swej, umorzon będzie. 17Na lichwę daje Panu, kto ma litość nad ubogim, i nagrodę jego odda mu. 18Ćwicz syna twego, nie rozpaczaj: a ku zabiciu jego nie przykładaj dusze twojej. 19Kto niecierpliwy jest, szkodę popadnie: a gdy wydrze, drugie przyda. 20Słuchaj porady a przyjmuj ćwiczenie, abyś był mądrym na ostatku twoim. 21Wiele myśli w sercu męża: a wola Pańska trwać będzie. 22Człowiek potrzebny jest miłosierny: a lepszy jest ubogi niż mąż kłamliwy. 23Bojaźń Pańska do żywota: w obfitości mieszkać będzie bez nawiedzenia złego. 24Kryje leniwy rękę swą pod pachy, ani ją do ust swoich przykłada. 25Gdy zaraźliwego ubijesz, głupi mędrszym będzie: a jeźli skarzesz mądrego, zrozumie karność. 26Kto frasuje ojca a wypędza matkę, bezecny jest i nieszczęśliwy. 27Nie przestawaj, synu, słuchać nauki, a umiej słowa umiejętności. 28Świadek nieprawy śmieje się z sądu: a usta niezbożnych żrą nieprawość. 29Nagotowano pośmiewcom sądy, i młoty bijące ciałom głupich.
Przypisy i odnośniki (1)
- Prz 19, 5 — Dan. 13, 61. ( Błąd w druku; w tym wydaniu Księga Daniela ma tylko 12 rozdziałów).